Author’s note: I wrote this blog post over 12 years ago, and aside from a small addition, it’s unchanged. A memory from years past ;)

In 1998 (15 years ago!) I went to my second, maybe third Gambleriada — a gaming convention run by Gambler, the Polish gaming magazine I grew up on. It was the first one I went to alone, by train, instead of the usual setup where somebody’s parents drove us. I was a little over 13 and on a ridiculously good streak of luck. During the event (as always at Gambleriadas) there were competitions where you could win Gambler mugs and, less often, a book: “The Computer Gamer’s Bible” — a history of computer games.

13-year-old me was absolutely thrilled that someone had written an ENTIRE BOOK about computer games (back then gamers and games were still treated like something weird). I scraped together every coin and banknote I had in my pockets and ran to buy the book. For the next half hour or so I ran around the Mera exhibition hall (I think that’s where this Gambleriada was, but memory might be playing tricks on me) collecting the authors’ signatures and pestering them for short dedications. In between, with the kind of enthusiasm only a teenager in a state of total euphoria can muster, I camped at the Gambler competition stand trying to win a mug.

I won the book. The question for what was basically the main prize — the book with the authors’ signatures — was laughably easy. They asked which company made Doom. My name was drawn. Everyone around me was patting me on the back, congratulating me on “such a cool prize.” Except I walked up to collect it looking pretty sour, because I already had the same book in my backpack. A better copy, actually. Mine had not just the authors’ signatures but short dedications I’d pestered out of them (something like: “for Andrzej — Alex”).

At the stand, Aleksy Uchanski was waiting. I explained with a sad face that I already had the book and, without much hope, asked if I could swap the prize. I mentioned at the start that I had a hell of a good streak going, so it’s not hard to guess — I got the mug. I could not contain myself for the rest of the day, seriously!

Sensing that luck was smiling on me, I decided to go for one more dream. See, by that time I was already a proper tabletop RPG nerd. Whenever I bought a new issue of Gambler, the first thing I’d read were the yellow insert pages, especially the RPG Guild column. I worshipped His Magnificence, Staff Archmage Erectus Magnificus (a pen name of the writer Jacek Piekara). While my classmates were putting up posters of their idols on their walls, pulled from Bravo magazine, I was collecting yellow pages from my favorite gaming magazine.

At this particular Gambleriada, the person sitting in the PA booth was none other than Erectus Magnificus himself. He was basically running the whole event, announcing competitions and whatnot. I only knew him from paper, but I overheard at one of the stands that it was HIM on the speakers. Without thinking too hard I decided to go and introduce myself (which to this day surprises me because I was a closed-off, introverted kid back then). Unfortunately, at the door to the PA booth stood a security guard who had zero intention of letting in a 13-year-old in a StarCraft t-shirt with a backpack stuffed with flyers and a stack of magazines under his arm. Luckily, I was pretty clever about it…

I’d come to Gambleriada with my buddy Krzysiek (dude, I’m sure you’re not reading this, but sending you the warmest of regards). So I asked him to create a small diversion. I don’t remember exactly how it played out anymore, but Krzysiek walked up to the guard, waved his hands around, pointed somewhere in a vague direction and started talking. The moment the guy stepped away from the door, I sprinted upstairs. And now picture this — I walk into the PA room and Jacek Piekara is looking at me more surprised than annoyed. So I blurt out quickly that it’s a great honor and could I please have an autograph (while praying to every god known to man that the guy wouldn’t kick me back out). He smiles and says sure, then asks if I have paper and a pen.

I didn’t.

Mr. Piekara says no problem. I’ll just run real quick to Alex and the crew and ask for paper and a pen, they’ll help for sure. I froze, trying to explain that I’d actually snuck in without the guard knowing and he’d definitely get mad at me… But His Magnificence had a solution for that too, and a dead simple one at that. I was to walk out like nothing happened and say I’d be right back, just going to grab a pen for Mr. Piekara. So I did. Worked like a charm and I got my autograph. Then I asked for a second one — you know, just in case I lost the first. That turned out to be an excellent move because to this day only one of those treasures has survived.

And the rest of the treasures? The book, sadly, I lost. I lent it to someone, then forgot who, and it never came back. It’s a collector’s item now and I don’t want to think about losing it because it just makes me upset :( Dumb move, but it was the first and (with very few exceptions) pretty much the last book I ever lent to anyone.

[UPDATE 2026-03-21] Around 2017, after much effort, I managed to get another copy of The Computer Gamer’s Bible (allegro.pl for the win), and despite having a broken foot I went to Pixel Heaven — a retro gaming convention in Warsaw — where Alex had a talk, and I grabbed his signature. Maybe it’s not the same as the copy from the 90s, but for me it’s the next best thing.

The mug, though — I still have it. For those 15 years (and by 2026 that’s almost 30 years) it’s been sitting on my desk next to my computer, looking good. I’ve never drunk from it because I’m terrified I might break it while washing, and it’s one of the last mementos of my favorite magazine (sadly, most of the Gambler issues I so carefully collected over the years “went missing” during a basement cleanup a few years back), but I’ve filled in some of the gaps in the collection over time.

I’m dedicating this story to Alex. A few months ago he popped up on my Facebook feed and I thought I’d write to him and tell him about the mug. To my surprise, he wrote back :) Once more — thanks for Gambler. I had a hell of a great childhood because of it.

Notka od autora: ten blogpost napisałem ponad 12 lat temu, i poza małym uzupełnieniem, jest w stanie niezmienionym. Wspomnienie dawnych lat ;)

W 1998 roku (15 lat temu!) pojechałem na drugą, czy trzecią w moim życiu Gambleriadę, konwent organizowany przez Gamblera. Targi były pierwszymi, na które pojechałem sam, pociągiem a nie, jak zazwyczaj – wożony przez rodziców swoich czy przyjaciół. Miałem wtedy trochę ponad 13 lat i okrutnie dobrą passę. Podczas imprezy (jak to zawsze na Gambleriadach) było kilka konkursów, w których do wygrania były m.in. kubki Gamblera i raz na jakiś czas – rzadziej – książka: “Biblia komputerowego gracza” – historia gier komputerowych.

13-letni ja był wprost zachwycony, że oto ktoś napisał CAŁĄ KSIĄŻKĘ o grach komputerowych (wtedy graczy i gry wciąż traktowano dziwnie). Wysupłałem z kieszeni wszystkie monety i banknoty, które miałem i pobiegłem ochoczo po książkę. Następne kilkadziesiąt minut biegałem po hali Mera (chyba tam była ta Gambleriada ale pamięć może mnie zwodzić) i zbierałem podpisy autorów, męcząc ich przy okazji o krótkie dedykacje. W międzyczasie z zapałem godnym wpędzonego w totalną euforię nastolatka, okupowałem stoisko konkursowe Gamblera próbując wygrać kubek.

Wygrałem książkę. Pytanie o niejako główną nagrodę czyli książkę z podpisami autorów było banalnie łatwe. Proszono by wymienić firmę, która stworzyła Dooma. Wylosowano moje nazwisko. Wszyscy wokoło klepali mnie z uznaniem po ramieniu gratulując “takiej fajnej nagrody”. Z tym, że ja po odbiór wygranej szedłem raczej skwaszony bo oto przecież w plecaku miałem tę samą książkę, tylko lepszą. Mój egzemplarz miał nie tylko podpisy autorów, ale wydębione krótkie dedykacje (coś w rodzaju: “dla Andrzeja – Alex”).

Przy stoisku czekał Aleksy Uchański, któremu ze smutną miną wyjaśniłem, że książkę już mam i bez większej nadziei poprosiłem o zamianę nagrody. Na początku notki pisałem, że miałem cholernie dobrą passę, nietrudno zgadnąć więc, że dostałem ten wymarzony kubek. Nie mogłem pozbierać się ze szczęścia po tym dniu, poważnie!

Wyczuwając, że szczęście się do mnie tego dnia uśmiechało postanowiłem spełnić jeszcze jedno marzenie. Otóż w owym czasie byłem już zajawionym erpegowcem. Kupując Gamblera, pierwsze co robiłem to czytanie żółtych kartek w środku z naciskiem na Gildię RPG. Wielbiłem Jego Magnificencję St. Arcymaga Sztabowego Erectusa Magnificusa. Podczas gdy koleżanki i koledzy wieszali plakaty swoich idoli na ścianach, zaczerpnąwszy ich z Bravo, ja kolekcjonowałem żółte strony mojego ulubionego magazynu o grach.

Na opisywanej przez mnie Gambleriadzie w radiowęźle siedział nie kto inny tylko Erectus Magnificus. Prowadził niejako całą imprezę informując o różnych wydarzeniach i konkursach. Znałem go co prawda jedynie z papieru, ale zasłyszałem przy którymś ze stoisk, że to właśnie JEGO słychać w głośnikach. Niewiele myśląc postanowiłem iść i się przedstawić (co do dziś mnie dziwi bo byłem wtedy zamkniętym w sobie, introwertycznym bucem). Niestety przy drzwiach do radiowęzła stał ochroniarz, który ani myślał wpuścić tam 13-latka w koszulce Starcrafta z plecakiem wypchanym ulotkami i stertą magazynów pod pachą. Na szczęście wykazałem się sporym sprytem…

Na Gambleriadę przyjechałem z kolegą Krzyśkiem (stary, na pewno tego nie czytasz, ale pozdrawiam Cię przeserdecznie). Poprosiłem go więc by zrobił małą dywersję. Nie pamiętam niestety już jak to się dokładnie potoczyło, ale Krzysiek podszedł do ochroniarza, pomachał rękami, pokazał gdzieś w bliżej nieokreślonym kierunku i zaczął mówić. Gdy tylko facet odsunął się od drzwi, ja wbiegłem na górę. I teraz wyobraźcie to sobie – wchodzę do pokoju radiowęzła a tam Jacek Piekara patrzy na mnie raczej zdziwiony niż poirytowany. Mówię więc szybko, że to dla mnie wielki zaszczyt i chciałbym prosić o autograf (i zaklinając wszystkich bogów by facet nie wykopał mnie z powrotem). On uśmiecha się i mówi, że spoko po czym pyta czy mam kartkę i długopis.

Nie miałem.

Pan Piekara na to, że nie ma sprawy. Pobiegnę tylko szybciutko do Alexa i ekipy i poproszę o kartkę i długopis a oni mi na pewno pomogą. Skamieniałem starając się wyjaśnić, że właściwie to wtargnąłem tu bez wiedzy ochroniarza a ten na pewno się na mnie zdenerwuje… Ale i na to Jego Magnificencja miał rozwiązanie, banalnie z resztą proste. Miałem wyjść jak gdyby nigdy nic i powiedzieć, że zaraz wrócę tylko pójdę po długopis dla Pana Piekary. Zrobiłem to. Poszło jak z płatka a ja dostałem swój upragniony autograf. Potem poprosiłem o drugi, wiecie – na wszelki wypadek gdybym zgubił ten pierwszy. Okazało się to doskonałym posunięciem bo do dziś ostał się tylko jeden z tych skarbów.

A co z resztą skarbów? Książkę niestety straciłem. Pożyczyłem ją komuś a potem zapomniałem komu i nigdy do mnie nie wróciła. Teraz to biały kruk i nie chcę mysleć o jej stracie bo tylko się wtedy denerwuję :( Głupia sprawa, ale była to pierwsza i (poza bardzo nielicznymi wyjątkami) niemal ostatnia książka, którą komukolwiek pożyczyłem.

[UPDATE 2026-03-21] W okolicy 2017 roku udało mi się po wielu bojach znów zdobyć kopię Biblii Komputerowego Gracza (allegro.pl for the win), więc pomimo złamanej stopy pojechałem na Pixel Heaven, gdzie Alex miał wystąpienie i zgarnąłem jego podpis. Może to nie to samo co egzemplarz z lat 90-tych, ale dla mnie to next best thing.

Kubek mam za to do dziś, od tych 15 lat (a w 2026 to już od niemal 30 lat) stoi dzielnie na moim biurku obok komputera i ładnie wygląda. Nigdy z niego nie piłem bojąc się, że mogę go potłuc przy myciu, a to jedna z ostatnich pamiątek po moim ulubionym czasopiśmie (niestety, większość egzemplarzy Gamblera, które tak pieczołowicie zbierałem przez lata “zaginęły” przy sprzątaniu piwnicy kilka lat temu), ale część kolekcji uzupełniłem przez lata.

Tę historię dedykuję Alexowi. Kilka miesięcy temu mignął mi na facebooku i pomyślałem, że napiszę do niego i opowiem o kubku. Ku memu zaskoczeniu odpisał :) Jeszcze raz – dzięki za Gamblera, miałem dzięki niemu kawał świetnego dzieciństwa.